„Widziano, jak w rękach komendanta płonie lont i domyślono się, jakie żywi zamiary. Dwaj żołnierze podbiegli do niego i w chwili, gdy de Launay już otwierał drzwi wiodące do podziemi, skierowali ostrza bagnetów w jego pierś.
— Możecie mnie zabić — zawołał komendant — ale zanim to zrobicie, zdążę rzucić lont pomiędzy beczki prochu, a wtedy wszyscy, i oblężeni, i oblegający, wylecą w powietrze!
Żołnierze zatrzymali się. Co prawda na piersiach komendanta skrzyżowały się ich bagnety, ale dowódcą wciąż jeszcze był de Launay, w którego rękach spoczywało życie wszystkich dokoła. To, co zamierzał uczynić, unieruchomiło otaczających go ludzi.
Oblegający spostrzegli, że w fortecy odbywa się coś niezwykłego. Skierowali swe spojrzenia do wnętrza dziedzińca i ujrzeli osaczonego komendanta.
— Posłuchajcie! — przemówił de Launay. — Widzicie sami, że w moich rękach spoczywa wasze życie. Uprzedzam was, że jeżeli choć jeden spośród was będzie usiłował wedrzeć się na dziedziniec — podpalę proch!
Tym, którzy usłyszeli jego słowa, wydawało się, że pod ich stopami zadrżała ziemia.
— A więc czego pan żąda — zawołało parę zdjętych przerażeniem głosów.
—Żądam kapitulacji na honorowych warunkach! Oblegający nie przywiązując wagi do słów komendanta“(12)