„Niekiedy należy również ustąpić. Uparcie obstając przy swoim bywamy często podobni do kapryśnych dzieci. Nie bądźcie kapryśni! Wysłuchajcie opinii swojego oponenta,.szanujcie go oraz z dużą dozą samokrytycyzmu odnoście się do własnego punktu widzenia. Rozsądna rezygnacja nie tylko jest pożyteczna w tej mierze, ale wywołuje również szacunek otoczenia.
Nie można być absolutnie doskonałym we wszystkim. Nie, którzy ludzie żyją w ciągłym strachu, wydaje im się, że są gorsi od innych. Ich starania, aby zaspokoić wyższe aspiracje, prowadzą często do porażki. Nie należy zapominać, iż talenty i możliwości każdego z nas są. ograniczone. Starajcie się przede wszystkim bardzo dobrze wykonywać swoją główną pracę oraz to, do czego rzeczywiście macie powołanie. Dla własnej satysfakcji wystarczą dobre wyniki w jednej lub dwóch dziedzinach; zaś pozostałe zajęcia należy wykonywać uczciwie i nie poniżej średniego poziomu.
Nie miejcie zbyt dużych wymagań. Ten, kto zbyt wiele oczekuje od otoczenia, stale odczuwa niezadowolenie z powodu tego, iż właśnie to otoczenie bardzo często nie odpowiada jego. nadmiernym wymaganiom. Popełniacie błąd, jeżeli stale krytykując, dążycie do „przerobienia" charakteru żony, teściowej, swoich kolegów. Bardzo trudno jest wychować na nowo człowieka dorosłego, natomiast Wy (nawet nie zdając sobie z tego sprawy) staracie się podporządkować otoczenie dla własnej wygody. Szanse sukcesu są tutaj minimalne; taki sposób postępowania wywołuje tylko wśród otoczenia wrogi stosunek. Akceptujcie ludzi takimi, jakimi oni są (każdy z nas ma prawo do własnej indywidualności) albo w ogóle nie wchodźcie z nimi w kontakty. Starajcie się zobaczyć u ludzi zalety i w kontaktach z nimi bierzcie pod uwagę właśnie te cechy. W ten sposób, nawet nie stawiając przed sobą takiego“(16)