„— Mis Stokes — rzekł profesor — .aa dostateczną wiedzę zawodową. Pomoże panu wiele w pierwszym okresie pańskiej pracy. Czyż nie tak, Mary — znów uśmiechnął się do niej.
— Tak, panie profesorze — odpowiedziała poważnie.
Kate, kiończę już! Obawiam się, że Cię znudzę. Pierwszy dzień pracy minął. Nastrój znakomity. Oczekuj listu. Pisz pod adresem pana R. Stokesa, dla S. Knighta.
P.S. Kate! Nie opuszcza mnie uczucie wielkiego żalu, że tak krótko byliśmy razem. Tak, tak, czuję, że nie dopowiedzieliśmy wielu rzeczy... Nie wyjaśniliśmy... Było tak mało czasu...
LIST DRUGI
Kate! Wybacz mi moje długie milczenie. Już trzeci tydzień pracuję u profesora Cavy. Na zewnątrz wszystko wygląda dobrze. Gdyby tylko... Ale opowiem wszystko po kolei. Zaznajamiam się nadal z techniką cybernetyczną. Przewyższa ona wszystko, o czym śmiałem marzyć. Teraz jednak o czym innym... Przypomniałem sobie Twoje słowa i, wiesz, nie były one pozbawione podstaw! Oczywiście, nie wierzę w żadne przeczucia... I pierwsze wrażenia mogą także być mylne.
Osobiście nie mam powodów, by skarżyć się na profesora. Jest dla mnie uprzejmy, nie szczędzi czasu, by pomóc mi w pracy. A jednak nie taki wydał mi się w dniu mego przyjazdu! Nie mogę wyrobić sobie o nim określonego sądu. Chwilami wydaje mi się prosty i dobry, ale chwilami nieuchwytny jakiś grymas lub wyraz oczu instynktownie nakazują mieć się na baczności. Między nami nie ma szczerości i zażyłości, tak niezbędnych w pracy. Dzieli nas niewidoczny mur. Współpracownicy Instytutu to raczej typy dodatnie... Lecz uczucie osamotnienia, jakiego doznałem po raz pierwszy w czasie lotu, nie opuszcza mnie. Widocznie nie przyzwyczaiłem się jeszcze do nowego otoczenia.“(10)